जे इंग्रजीत सांगता येत नाही

रंग किती गगनात पसरले ती आली तर मेघ कसे हलकेच बरसले ती आली तर

वारी नाही बारी नाही दिसणार हरी नाही विठ्ठला रे तुझ्या विना दुसरा कैवारी नाही

कभिन्न काळा मेघ भरून आला बरसून गेला सकाळी सकाळी

आभास होतो कसा त्रास होतो तू येत आहे असा भास होतो

जपल्या होत्या ओंजळीत काही कळ्या, परसातील वेलीवरच्या... तुला देण्यासाठी!

नाही वेलीवर फुल उमलले तू गेल्यावर कुंडी मधले रोपही सुकले तू गेल्यावर

चला वादळाला विनंती करूया तुझे वागणे ते चुकीचेच आहे

आता आता दादा होते कसे मग काका झाले तरुणाच्या यादी मध्ये बघा किती मागे गेले

समूहास या कसे मानव म्हणावे पिसाळलेले मग दानव म्हणावे

आव नको की ठाव नको जड टोपण नाव नको सरड्या सारखे असुदे जीवन कुंपणापर्यंतही धाव नको

बोलले कसे पाहिजे? चालेल कसे पाहिजे? सांगा दुनियेत, मला राहिले कसे पाहिजे ?

एक जुना वाडा भंगलेले तुळशी वृंदावन विरलेली स्वप्नं अन् उदास माझं मन

अशी काजळली रात चंद्र ढगात लपला जीवनाचा तो प्रकाश प्रिये कोठे ग लोपला

पाहता वळून मागे दिसते गर्दी चूकांची सोडून मोती ते सारे केली वेचणी फुकांची

आयुष्यभर माणसाला कोणी तरी हवं असतं हातात हात धरून अक्षर गिरवणारं

तोच सागर किनारा तोच थंडगार वारा तोच खडक भिजला मीही तसाच एकला

धंदा खुर्चीचा जुना नव्या दमात चालला जे गेलेत बळी त्यांचा खेद कुणास वाटला?

एक दिवा इवलासा रोज रात्री पेटायचा अंधार ठेऊन स्वतः खाली प्रकाश मात्र वाटायचा

सहज तिने ते मला पहावे, जाता येता कधीतरी पाहताच मग गोड हसावे, जाता येता कधीतरी

मी कुठे करतो कविता ती तिचीच होत असते मी सरळ सरळ पाहतो ती वळुन येत असते

किती वाट मी तिची पाहिली येण्या साठी निरोप तिचाच, निघते आहे जाण्या साठी

केले घाव फुलांनीच, मी पाहिले आहे प्रेमात कितीदा हे अश्रू , वाहिले आहे

बोल नको तसा अचार पाहिजे जगण्यात सटीक विचार पाहिजे

चिऊताई चिऊताई येशील का? खिडकीत बसून गाशील का?

लिहिणे कविता त्याने सोडले आहे आत्ताच लेखणीला मोडले आहे

निसर्गाने सूक्ष्म हे दैत्य असे सोडले अहंकारी माणसा गर्व सारे तोडले

चाललीस एकटीच मागुती पाहून जा पाहतो मी अजुन वाट एकदा येऊन जा

इस विपदा की कठिन घड़ी में, जगे चेतना सबके भीतर | आओ मिलकर दीप जलाएं, तेरे घर पर मेरे घर पर |

दिलेस तू जे गृहितच धरले उणीवांचे मी पर्वत केले

कुढत कुढत, रडत रडत जे काही करशील रे.. खालून फुटल्या भांड्यामध्ये पाणी कसे भरशील रे..?

जपल्या अजुनी वहीच्या मधुनी तूं दिलेल्या लाल पाकळ्या

अविरत देणे हेच शिकावे वत्सल वृक्षापरी

निष्पर्ण निःशब्द ऐकाकी उभे ते झाड माळरानावर

हळूवार वेच ती प्राजक्ताची फुले रानपाखरे वेलीवरती घेती तेथे झुले